ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ನಾನು…

ಮಳೆ ಇಳಿವ ಮುನ್ನ
ಆಕಾಶದ ಚಹರೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ…
ಅರಳಿ ಮೋಡಗಳು ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತವೆ
ಅನಾಮಿಕ ನೆರಳು ಹರಡುತ್ತದೆ
ಗಾಳಿ ಭಾಷೆ ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ
ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಏನೋ ಸಂಚಲನ
ಇಳೆಯೊಳಗೂ… ಎದೆಯೊಳಗೂ…
ಬದುಕಿನ ಕೆಲ ಸಂಗತಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ…
ಅವು ಬರುವ ಮುನ್ನ
ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ…

ಭೂಮಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ತಡವಾದುದಕೂ… ಅತಿಯಾದುದಕೂ…
ಆಕಾಶ ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ
ಇಡಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ…
ಬಹುಶಃ
ಮೈತ್ರಿಯ ಅರ್ಥವೂ ಅದೇ—
ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿರುವುದಿಲ್ಲ,
ಪಡೆವುದಕ್ಕೆ ಅಳುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ…

ಮೊದಲ ಹನಿಗಳು ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು
ಟಪ್ ಟಪ್…
ಯಾರೋ
ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲನು
ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಟ್ಟಿದಂತೆ…
ಹತ್ತಾರು ಹನಿ
ನೂರಾಗಿ, ಸಾವಿರಾಗಿ
ಲೆಕ್ಕಮೀರಿ ಧುಮುಕುವಾಗ
ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎದ್ದೇಳುವ ಆ ವಾಸನೆ…
ಅದು ಕೇವಲ ವಾಸನೆಯಲ್ಲ—
ಹೇಳಲಾಗದೆ ಉಳಿದ
ಮಣ್ಣ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲಾ
ಜೀವ ತಳೆದು ಉಸಿರಾಡುವ
ಆ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಗಳಿಗೆಗೆ
ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ!

ಆಕಾಶ ತನ್ನ ಹೃದಯ
ಬಿಚ್ಚಿ ನಿಂತಂತೆ
ಮಳೆ ತನ್ನ ದನಿ ಏರಿಸುತ್ತಾ
ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತದೆ
ಭೂಮಿಗೆ ಮಾತ್ರವೆ ಗೊತ್ತಾಗುವ
ಮುಗಿಲ ಮಾತುಗಳಿಗೆ
ಹಕ್ಕಿ, ಗಿಡ, ಬೆಟ್ಟ, ಬಯಲು, ನದಿ
ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತವೆ…
ನೀರ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ
ರಸ್ತೆಗಳು ಮಸುಕಾಗುತ್ತವೆ
ಗೋಡೆಗಳಾಚೆಗಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳೆಲ್ಲಾ
ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ…
ಇಡೀ ಜಗತ್ತು
ತನ್ನ ಶಬ್ದ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ…
ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತ ನಾನು
ಮಳೆಯ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ,
ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತೇನೆ…
ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ
ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ನಾನು…

ಬರುವ ಮುನ್ನವೂ, ಸುರಿವಾಗಲೂ
ನಿಂತ ಬಳಿಕವೂ
ಸಂಭವಿಸುವ ಆ ಮಹಾಮೌನದಲ್ಲಿ
ಜೀವ ತೇವಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ,
ಹಗುರಾಗುತ್ತದೆ, ಹಸನಾಗುತ್ತದೆ
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಳೆಗಳು ಬಂದಿವೆ…
ಕೆಲವು ನೆನೆಸಿವೆ…
ಕೆಲವು ಮುಳುಗಿಸಿವೆ…
ಕೆಲವು ಒಳ ಕಸವನೆಲ್ಲಾ ತೊಳೆದುಹಾಕಿವೆ…
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ನಿಂತುಹೋದ ಮೇಲೆ
ಹಿಂದಿದ್ದವಳು ನಾನಲ್ಲ
ಎಂಬುದನ್ನು ಉಸುರಿ ಹೋಗಿವೆ…
ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು
ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವ
ಬಿಸಿಲ ಹಗಲುಗಳಿಗಿಂತ
ಕತ್ತಲುಗಟ್ಟಿದ ಮಳೆಮೋಡದ
ದಿನಗಳೇ ಇಷ್ಟವಾಗೋದು…

ಮಳೆ ಥೇಟು ಗುರುವಿನಂತೆ
ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ;
ಭೂಮಿಗೆ ತನ್ನಂತರಂಗವನು
ನೆನಪಿಸಲು ಬರುತ್ತದೆ…
ಬೇರಿದೆಯೋ, ಬೀಜವಿದೆಯೋ…
ಏನಾದರೂ ಸರಿ, ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳು!!
ಮಳೆ ಕೇವಲ ಮಳೆಯಲ್ಲ;
ಆಕಾಶ ನೆಲಕ್ಕೂ ಹೆಣೆದ ಸೇತುವೆ,
ಮೌನ ಧ್ಯಾನವಾಗುವ ಹದ,
ಅದು ನಾನು
ನನ್ನನ್ನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪದ…